Πολιτείες Φόβου: Χρυσό Αυγό

“Με λασπολογίσατε, με συκοφαντήσατε, και σας νίκησα.”

Αυτά, μεταξύ άλλων, ήταν τα λόγια του Νίκου Μιχαλολιάκου, ηγέτη του κόμματος της Χρυσής Αυγής, στις πρώτες του δηλώσεις στα Μ.Μ.Ε. το βράδυ της Κυριακής. Προτού να εισέρθει στην αίθουσα, συνεργάτες του, ξυρισμένοι και μαυροντυμένοι, που μάλλον περισσότερο έφερναν σε τραμπούκους παρά σε μέλη κόμματος, υποχρέωσαν με φωνές τους παρευρισκόμενους να σηκωθούν “σε ένδειξη σεβασμού”, προκαλώντας αντιδράσεις και την αποχώρηση των Ελλήνων δημοσιογράφων. Ύστερα, μπήκε ο κ. Μιχαλολιάκος, ο οποίος, σε επιθετικό και θριαμβευτικό τόνο, υπογράμμισε τη “νίκη” της Χρυσής Αυγής ενάντια στη “χούντα των καναλιών και των φυλλάδων” και απήυθηνε χαιρετισμό και έπαινο σε όλα τα “λεβεντόπαιδα με τα μαύρα πουκάμισα και τα αρχαιοελληνικά γράμματα, που γυρνούσαν σε πόλεις και χωριά κρατώντας την ελληνική σημαία.”

Με 22 βουλευτές στα έδρανα, κι ένα ποσοστό που ακολουθεί από απόσταση αναπνοής εκείνο του Κ.Κ.Ε., η συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στην πολιτική σκηνή είναι πλέον μια πραγματικότητα, η χειρότερη ίσως των τελευταίων χρόνων. Οι εκλογές της Κυριακής ήταν μια γλυκόπικρη νίκη/ήττα (δεν ξέρω στ’ αλήθεια τι να διαλέξω) που έδωσε ένα χτύπημα στο δικομματισμό, τη μνημονιακή πολιτική, αλλά και ένα ακόμα πάτημα στο φασισμό, τη ξενοφοβία, το φανατισμό, τα Χρυσά Αυγά που κλωσά τόσα χρόνια ο Φόβος.

Τι συνέβη; Υπάρχουν στην Ελλάδα 400.000, τόσοι νομίζω ψήφισαν την Χ.Α., φασίστες; Βεβαίως και όχι. Υπάρχουν όμως σίγουρα πολλοί περισσότεροι αγανακτισμένοι, φοβισμένοι από την εγκληματικότητα των μεταναστών, ανιστόρητοι, άνεργοι, ανόητοι και εύπιστοι, απελπισμένοι άνθρωποι, και ήταν αυτοί ο βασικός πυρήνας που οδήγησε στο κοινοβούλιο μια ακροδεξιά οργάνωση, με ξεκάθαρη ροπή προς το φασισμό και αμφιλεγόμενη στάση/σχέση με το κίνημα του νεοναζισμού. Η απογόητευση από τα δύο μεγάλα κόμματα, που ξεκάθαρα στράφηκαν σχεδόν εναντίον των ίδιων των ψηφηφόρων τους και της χώρας με τα Μνημόνια, αλλά και από την Αριστερά, το απαθές και δυσκίνητο, μη συνεργάσιμο Κ.Κ.Ε., η ανασφάλεια, η αύξηση της εγκληματικότητας και ο αναπόφευκτος στρουθοκαμηλισμός για τα λάθη μας, υπό το σύνθημα “Φταίνε οι ξένοι”, όλα αυτά και πολλά ακόμα έφεραν τόσους πολλούς σταυρούς στις κάλπες της Κυριακής, όλα, υπο το ικανοποιημένο βλέμμα του επιβλέποντος βασιλιά Φόβου, καθώς είναι ξανά οι δικές του καίριες πράξεις που κινούν το μηχανισμό: Με εργαλείο, αυτή τη φορά, την απαξίωση της μελέτης της Ιστορίας, και την πολιτική νωθρότητα.

Στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα η Χ.Α. συγκέντρωσε ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, αποδεικνύοντας ότι ξεχνάμε τα εγκλήματα στα οποία οδηγεί ο φασισμός. Είμαστε ανιστόρητοι, περιφρονούμε τη μελέτη των ντοκουμέντων, πέφτοντας αναπόφευκτα στα ίδια λάθη. Έτσι όπως το γερμανικό έθνος πίστεψε κάποτε στους Ναζί, ξεχνώντας ή αγνοώντας την ακραία φύση τους, δίνοντας εξουσία και δύναμη στην τρομοκρατία και τον αυταρχισμό, έτσι κι εμείς, εβδομήντα χρόνια μετά, εφοδιασμένοι με την ιστορική γνώση και άρα χωρίς δικαιολογία, δίνουμε το πρώτο, μικρό αλλά ενθαρρυντικό, πάτημα στη σύγχρονη μορφή του φασισμού. Ο Φόβος, στο διάστημα πολλών δεκαετιών, σφυρηλάτησε αρκετές γενιές πάνω στη λήθη, σπρώχνοντας μας ξανά στα ίδια λάθη.

Και όχι μόνο. Εκτός από τη συλλογική μας μνήμη, ο Φόβος κατόρθωσε να βραχυκυκλώσει και το πολιτικό μας αισθητήριο. Πολλοί από εμάς σήμερα, κυρίως νέοι, δυσκολεύονται να διακρίνουν την πραγματική φύση μιας οργάνωσης, ενός κινήματος ή ενός κόμματος. Επιλέγουν και ψηφίζουν βάσει μιας αφηρημένης ιδέας, συχνά χωρίς να μπουν στον κόπο να ενημερωθούν και να μάθουν, καθιστώντας εύκολο να βαπτιστεί ο ακραίος εθνικισμός φιλοπατρία, κι ένα εν δυνάμει επικίνδυνο φασιστικό κόμμα, που αξιώνει την τοποθέτηση ναρκοπεδίων στα σύνορα, για τον περιορισμό της λαθρομετανάστευσης, “πατριωτικό”.

Κρακ. Το Χρυσό Αυγό του Φόβου άρχισε να ραγίζει. Θρεμμένος από τη δυσαρέσκεια και την ανασφάλεια, ο τερατώδης νεοσσός του φασισμού βγαίνει σιγά σιγά μέσα από το τσόφλι μιας μπερδεμένης κοινωνίας, επιθετικός και απειλητικός για όλους. Όχι μόνο για τους “ξένους”, τους “προδότες” ή  τους “εχθρούς της πατρίδας”, αλλά για όλους μας, γιατί όλοι είμαστε κατά βάθος διαφορετικοί, κι αυτό είναι που κάνει στο τέλος το φασισμό να κατασπαράζει τον ίδιο τον εαυτό του. Ίσως κάποιοι από εμάς να έχουν ήδη προσχωρήσει στις τάξεις του. Ίσως μεθαύριο να είναι περισσότεροι, κι οι ορθωμένες ανοιχτές παλάμες να πληθύνουν. Το σίγουρο είναι ότι ο φασισμός έχει μονάχα έναν ηγέτη. Τον εχθρό μας:

Heil Angst! *

*(Χαίρε Φόβε!)

Δημήτρης

Μετά την 6η Μαΐου.

Καλημέρα!

Ένας μικρός απολογισμός για την χθεσινή νύχτα…Λοιπόν, το υπάρχον εκλογικό σύστημα σε οδηγεί συνεχώς σε αδιέξοδα και παράδοξα. Φτάνει να πούμε ότι το 19% των ψήφων (δηλαδή 1 στους 5 έλληνες) δεν εκπροσωπούνται κοινοβουλευτικά την ίδια ώρα που σε πολλές εκλογικές περιφέρειες μετά τον καταμερισμό του bonus των 50 εδρών τα εκλογικά αποτελέσματα δεν έχουν καμία σχέση με τις βουλευτικές έδρες που δίνονται στα κόμματα. Τώρα γίνεται περισσότερο εμφανές από ποτέ, πόσο έξυπνα κατασκευασμένοι είναι οι μηχανισμοί στην Ελλαδα μας… Παρόλα αυτά, χθες ο δικομματισμός κατακερματίστηκε, με το αθροισμα των ποσοστών για τα δύο (μεγάλα;) κόμματα να ασθμαίνει να αγγίξει το 32%, ενώ στην πρόσφατη εκλογική ιστορία τα νούμερα κυμαίνονταν στο 80 τοις εκατό.

Εκτός την ΗΤΤΑ αυτή λοιπόν, ήρθε και μία μεγάλη, βροντερή ΝΙΚΗ, για δύο κόμματα. Δύο κόμματα με καμία πολιτική ομοιομορφία, δυο κόμματα που έκαναν την χθεσική εκλογική αναμέτρηση υποσχόμενη και τρομακτική…(αντίστοιχα). Μιλάω φυσικά για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και την Χρυσή Αυγή. Και εκεί που έλεγα ότι όλο αυτό που είχε γίνει με την Χρυσή Αυγή τον τελευταίο καιρό ήταν μια φούσκα και θα έσκαγε και θα χανόταν, τώρα φτάνοντας το 7% μπαίνει στην πρώτη εξάδα, αντικαθιστώντας θριαμβευτικά τον Λα.ο.ς…Από το κακό στο χειρότερο δηλαδή. Οι εικόνες από το διάγγελμα του Μιχαλολιάκου ήταν αηδιαστικές, εικόνες αποστροφής, και λυπάμαι ειλικρινά που περισσότεροι από 400 χιλιάδες άνθρωποι χθες αποφάσισαν να δώσουμε 21 από τις 150 έδρες στην Χρυσή Αυγή.

Το 2009 ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α αγωνιζόταν να μπει στη Βουλή. Με ποσοστό 4,6% τα κατάφερε. Το 2012, με 16,7% (τετραπλάσιο δηλαδή), είναι αναμφίβολα ο νικητής της χθεσινής αναμέτρησης.Είναι πλέον ένα παζλ πολιτικών ιδεών, αφού έχει προσεγγίσει τον τελευταίο καιρό άτομα από όλα τα πολιτικά κόμματα.Το γεγονός ότι στην πολιτική “πίτα” μεταξύ του μπλε και του πράσινου κομματιού βλέπω πια ένα ροζ είναι το λιγότερο ικανοποιητικό. Σε όλη την εκλογική περίοδο, ο Συνασπισμός αγκάλιασε όσους έβρισκαν, θα μπορούσαμε να πούμε,”καταφύγιο” σε αυτόν. Είτε προσωρινό , είτε μόνιμο, ελπίζω ολόψυχα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της δύναμής του. Ίσως αυτό να είναι και μια ελπίδα για το μέλλον της Αριστεράς…

Αυτά τα λίγα λοιπόν… Καλό πρωί.

Λίγα λόγια από το Καπνισμένο Τσουκάλι του Ρίτσου…

Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

…ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.

Ιωάννα

Η μνήμη ως αντίδραση (Εκλογές 2012)

Ελπίζω πως δεν παραλείψατε να διαβάσετε το τελευταίο άρθρο του Δημήτρη, και συνεχίζοντας (ή ίσως κλέβοντας) το μουσικό του ξεκίνημα, παρακάτω μερικοί στίχοι από το “Ανεμολόγιο” (στίχοι: Κώστας Τριπολίτης και μουσική ο τεράστιος Θάνος Μικρούτσικος)…

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
Αλλάξαν λέει τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες
Μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
Τώρα δημόσια θα ‘χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίσαντες…

Παίρνω λοιπόν αφορμή από αυτό για να σκεφτώ λίγο για κάτι επικείμενο, κάτι που αφορά ολους και καθέναν ξεχωριστά. Και μπορεί σε εμάς, και λέγοντας εμάς εννοώ τους μαθητές, να μην απευθύνεται τόσο, αλλά μας επηρεάζει όλους. Στις 6 Μαϊου, όλοι οι Έλληνες ενήλικοι πολίτες, θα κληθούν να ψηφίσουν. Και λέω “όλοι”, ελπίζοντας ότι σε λίγες μέρες, οι τάξη της αποχής δεν θα προσεγγίζει τους πρόσφατους αριθμούς.

Και αφού οι λέξεις έφεραν την αποχή, ας συνεχίσουμε τον ρυθμό τους. Αποχή σήμερα θα είναι αδιαφορία και όχι ανυπακοή και απαξίωση. Αδιαφορία προκλητική προς τα πολιτικά δρώμενα και εν γένει για την κατάσταση που υπομένει ο λαός κάθε μέρα. Η έμμεση δημοκρατία μας (δεν μπορώ να αποφασίσω σε ποια από τις δύο λέξεις να βάλω εισαγωγικα), αξιώνει ελάχιστες δυνατότητες στον σημερινό πολίτη να ασκήσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Και πρώτιστο απ’όλα, η ψήφος  του είναι η φωνή του, η ικανότητά του να ανατρέψει τα τεκταινόμενα. Και μοιάζει, όντως, μικρός ο ένας αυτός για να τα βάλει με ολόκληρο τον μηχανισμό των εκλογών…Κάτω από την πίεση όμως, την φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση, αυτός ο ένας γίνεται δύο, τρεις, χίλιοι, ένας λαός.

Τα δύο τελευταία χρόνια, παρελάζουν στους πολιτικούς θώκους άτομα έκδηλης ανικανότητας και ανιδεότητας, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και συναίσθησης. Η μνήμη του Έλληνα πάσχει, πάντα έπασχε και αυτό φαίνεται στις διαδοχικές εναλλαγές των ίδιων ανθρώπων στην εξουσία. Ανθρώπων που παθολογικά αγάπησαν τις “καρέκλες” τους, και δεν απαγκιστρώνονταν από αυτές ακόμα και όταν είχαν την ευκαιρία να φύγουν βράδυ και να εξαφανιστούν από το φως και τη μνήμη των Ελλήνων. “Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά” έγραψε ο Ρασούλης.

Η παράθεση του αρχικού τετράστιχου, έγινε βασικά για τον τελευταίο στίχο “Τώρα δημόσια θα ‘χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίσαντες…”  Και θα την δω αυτούσια, αποσπασμένη από την υπόλοιπη στροφή και θα  ρωτήσω : ποιοι είναι οι γνωρίσαντες; Πρόσφατα άκουσα από κάποιον τη φράση “γιατί αυτοί ξέρουν να κυβερνούν”. Η ερώτηση, όπως είναι λογικό, ήταν για ποιο λόγο συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τα ίδια άτομα;

Αυτοί ξέρουν να κυβερνούν. Τι να κρύβεται πίσω από αυτήν την διαπίστωση άραγε; Φόβος; Παραίτηση;  Εφησυχασμός; Δεν ξέρω τι ακριβώς, ξέρω όμως πως δεν μου αρκεί. Έστω δηλαδή, πως αποδεχόμαστε  ότι υφίσταται με κάποιο τρόπο η γνώση του κυβερνείν, του εξουσιάζειν, με ποια κριτήρια μας έχουν αποδείξει οι παρόντες ότι την κατέχουν ώστε να αξίζουν την εμπιστοσύνη μας; Και εγώ, μικρή μπροστά σε όλα αυτά, βλέπω και ακούω ανθρώπους που έχουν σαπίσει από μέσα, έχουν χάσει κάθε ηθική αξία, κάθε κοινωνική αιδώ, να επαναλαμβάνουν τα ίδια φθαρμένα λόγια σε ανθρώπους που έχουν βαρεθεί να ακούνε και να σκέφτονται.

Για μένα λοιπόν, οι γνωρίσαντες δεν είναι οι κατέχοντες εμπειρία. Ίσως να είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή το φρέσκο, το καινούργιο, που θα αναδυθεί από τον απλό κόσμο και θα γνωρίζει εκ βαθέων τα προβλήματα της κοινωνίας. Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν κάτι διαφορετικό. Είναι η εντυπωσιακή αύξηση του πλήθους των  κομμάτων. Άλλα καινούργια, άλλα διασπασμένα κομμάτια παλιών, άλλα παλιά που αποκτούν περισσότερη δύναμη…Η πολυφωνία είναι ανάγκη αδήριτη σε μια δημοκρατία, πόσο μάλλον εν καιρώ κρίσης. Αυτή η αύξηση πηγάζει φυσικά από την ανάγκη του κόσμου να πιστέψει και να εμπιστευτεί ξανά ένα πρόσωπο, μια ομάδα ατόμων ικανών και πρόθυμων. Υπάρχει όντως έδαφος για να ευοδωθεί αυτή η ελπίδα του κόσμου σήμερα; Αναμφισβήτητα, η ύπαρξη πολλών κομμάτων, ευνοεί τον πλουραλισμό και μειώνει τις πιθανότητες για αυτοδυναμία λίγων, όμως είναι όντως τόσες οι διαφορετικές ιδεολογίες ώστε να δημιουργηθούν όλα αυτά τα κόμματα; Υπάρχουν δηλαδή αυτή τη στιγμή τόσες πολιτικές γραμμές όσες και ο αριθμός των κομμάτων μας; Αμφιβάλλω…Και αμφιβάλλω επειδή τα περισσότερα κόμματα στελεχώνονται από “έμπειρους” πολιτικούς, από κομμάτια διασπασμένα  ήδη υπάρχοντων παρατάξεων. Και αυτό είναι θλιβερό, ειδικά σε χώρους που πραγματικά μπορούν να εμπνεύσουν τον απλό πολίτη, να καταλάβουν τις δυσκολίες του και να τον βοηθήσουν.

Αυτό το άρθρο μεγαλώνει πολύ, όμως δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ, αν δεν γίνει αναφορά σε κάτι “διαφορετικό”, πρωτοφανές θα έλεγα ίσως και λίγο απειλητικό. Και αυτό είναι η αλματώδης αύξηση του ποσοστού της Χρυσής Αυγής. Εδώ γίνεται διακίνηση ιδεών, και όχι διαδικτυακή κατήχηση. Το θλιβερό είναι ότι η Χρυσή Αυγή, αρχίζει να στελεχώνεται από όλο και περισσότερα νέα άτομα…Άτομα που δεν βίωσαν αυτό που θα πει φασισμός, δικτατορία, άτομα που αυτά που έζησαν οι γονείς και οι παππούδες μας δεν τα  έζησαν, και τα κοιτάζουν τώρα εξ αποστάσεως, εκ του ασφαλούς, στην αναζήτησή τους να ανατρέψουν, να επαναστατήσουν και να ακουστούν. Η κρίσεις είναι πάντα πρόσφορο έδαφος για εξτρεμιστικά κινήματα, με χαρακτήρα απόλυτο και ολοκληρωτικό.Και οι νέοι είναι εύκολα θύματα και δυστυχώς μπορούν να γίνουν πολύ καλοί στρατιώτες.

Το word count λέει ότι φτάνω τις 814 λέξεις. Ελπίζω ολόψυχα ότι την Κυριακή, στη θέα των (αυξημένων πλέον)  ψηφοδελτίων, ο Έλληνας θα κάνει αυτό που πρέπει. Θα θυμηθεί, και θα το κάνει.

Καλό Σαββατοκύριακο. (Την Κυριακή το φεγγάρι έχει την μικρότερη απόσταση από τη γη, μην το χάσετε)

Ιωάννα

Πολιτείες Φόβου: Το μαχαίρι μας

Το σημερινό άρθρο ξεκινά μουσικά, με ένα τραγούδι του low bap (είδος χιπ χοπ, δημιουργία του καλλιτέχνη B.D.Foxmoor) συγκροτήματος Χνάρια, υπό τον τίτλο Πόσο μου μοιάζεις, ένα εμπνευσμένο έργο για την επερχόμενη (παρούσα πλέον) οικονομική κρίση, όπου οι δύο τραγουδιστές περιγράφουν την μέχρι σήμερα δύσκολη και οικονομικά στενεμένη ζωή τους, υπογραμμίζοντας ότι τώρα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι τους μοιάζουν, ενώ για τους ίδιους ελάχιστα πράγματα άλλαξαν ουσιαστικά.

http://www.youtube.com/watch?v=ULC7DxIK-Qw (το link για όσους θέλουν να το ακούσουν)

Άθελα μου, πιάνω στα χείλη μου να επιστρέφουν συνεχώς οι τελευταίοι στίχοι:

Τώρα πια βολεμένε, είσαι στα μέρη μας,

και στο ζωνάρι φυλαγμένο ειν’ το μαχαίρι μας,

που ‘ναι αχρείαστο αφού στα πρωτοβρόχια,

αν δε σε ξεκάνει ο φόβος, θα σε ξεκάνει η φτώχεια...

Όντως, είναι η φτώχεια σήμερα που έχει “ξεκάνει” πολλούς, και σύντομα, απειλεί να αποτελειώσει ακόμα περισσότερους, καθώς οι ανώτερες τάξεις εξακολουθούν να πιέζουν τις κατώτερες, αυτή τη φορά, πολύ περισσότερο, σε σημείο εξαθλίωσης. Εκείνοι που πριν την κρίση βρίσκονταν στην άκρη του γκρεμού, τώρα δεν έχουν που να πάνε πια. Δεν τίθεται θέμα βιοτικού επιπέδου ή περιορισμού των οικονομικών, ούτε στέρησης των κεκτημένων και των δεδουλευμένων του καθενός. Για ορισμένους, τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης, κι αυτό είναι η απόλυτη επιβεβαίωση της παρακμής που γνωρίζει η επίπλαστη ευημερία την οποία είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια: Σε μια “αναπτυσσόμενη” οικονομία μιας ευρύτερης, εύρωστης ομοσπονδίας, κάποιοι, αρκετοί πλέον (20% σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις) επιστρέφουν σπίτι μη έχοντας τίποτα να ταίσουν τα παιδιά τους. Κι όταν βρεθείς με την πλάτη στον τοίχο, μπορείς να κάνεις μονάχα βήματα μπροστά.

Ζούμε με υπόκρουση τους σιγανούς χτύπους μιας αντίστροφης μέτρησης, την ίδια στιγμή που εκτοξεύεται η συσσωρευμένη αγανάκτηση, η οργή και η βία. Γεγονότα αναμενόμενα, και αναπόσπαστα χαρακτηριστικά της κοινωνικής κατάρρευσης: Αυτοκτονίες, έξαρση της εγκληματικότητας, βία σε όλες τις μορφές (πολιτική και κρατική), τρομοκρατία. Σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της ανεργίας, αλλά και τα πολιτικά, όπως η καταπίεση,η διαφθορά και η αυθαιρεσία, συνθετουν την εικόνα μιας κοινωνίας υπό πίεση. Ακόμα, περιστατικά όπως τα παραπάνω είναι μεμονωμένα, μικρής κλίμακας τρομοκρατικές επιθέσεις, συμπλοκές μεταξύ κρατικών οργάνων, (συνήθως αστυνομικών) και πολιτών, πρόσωπο με πρόσωπο,  μα σιγά σιγά ο αριθμός τους πληθαίνει, τα φαινόμενα μαζικοποιούνται, κι εκεί ακριβώς έγκειται ο κίνδυνος: Το έγκλημα αποτελεί παραβατική συμπεριφορά ατομικής φύσεως, η εξέγερση, μαζικής.

Οι επαναστάσεις αποτελούν οργανωμένες επιχειρήσεις ανατροπής μιας εξουσίας ή κοινωνικής κατάστασης, οργανώνονται βάσει σχεδίου, διεκπεραιώνονται με σχετική τάξη, είναι κοινωνικοί πόλεμοι. Οι εξεγέρσεις είναι τυφλές, άναρχες, τίποτα περισσότερο από την εξωτερίκευση μιας εσωτερικής δυσαρέσκειας, συνήθως μέσω της βίας, χωρίς συγκεκριμένο στόχο, επομένως και αποτέλεσμα. Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν ένα πλήρες παράδειγμα της συμπεριφοράς των μαζών κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης: συμπλοκές χωρίς νόημα, με αυτοσκοπό την ίδια τη σύγκρουση, υλικές καταστροφές, πλιάτσικο, τραυματισμοί, λεηλασίες, εμπρησμοί, πρόκληση σωματικών βλαβών. Με λίγα λόγια, ένα σύνολο από εγκληματικές πράξεις, που το νομικό σύστημα χαρακτηρίζει αξιόποινες, και που διαπράχθηκαν από αριθμό ανθρώπων πολύ μεγαλύτερο, πιθανότατα, από μια ομάδα “κουκουλοφόρων”. Στους δρόμους το Δεκέμβρη δεν τα έσπασαν μόνο εκείνοι. Τα σπάσαμε όλοι, γιατί όλοι είμαστε εν δυνάμει εγκληματίες, και για να κατρακυλήσουμε στο επίπεδο αυτό, αρκεί η ασυλία που προσφέρει ένα μεγάλο πλήθος, ή, όπως θα συμβεί τώρα, οι επιταγές της ανάγκης.

Βρισκόμαστε πιθανότατα στις παραμονές μιας μεγάλης εξέγερσης, όπου η βία θα ξεσπάσει ανεξέλεγκτα για ακόμα μια φορά, ακολουθώντας το γνωστό κύκλο της μαζικής εγκληματικότητας: συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που συνέβησαν αντίστοιχα γεγονότα σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως στις αρχές της Αραβικής Άνοιξης, όταν ο εξαγριωμένος όχλος εισέβαλε και λεηλατούσε σπίτια και καταστήματα, κλέβοντας, όχι μόνο είδη πρώτης ανάγκης και τα απολύτως απαραίτητα, και καταστρέφοντας υπό την πλήρη κατάρρευση του νόμου και της τάξης. Κανείς μάλλον δεν μπορεί να προβλέψει το χρόνο και τον τρόπο με τον οποίο θα ξεσπάσει μια επόμενη εξέγερση, καθώς οι μηχανισμοί που καθοδηγούν τις μάζες δεν έχουν ακόμα κατανοηθεί επαρκώς. Μπορεί μονάχα να αφουγκραστεί.

Οι τυχεροί που απολαμβάνουν την ευημερία κάθε εποχής, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Υπάρχουν πολλοί που ζουν από μέρα σε μέρα, με την πεποίθηση ότι η άνεση τους αυτή θα κρατήσει για πάντα, χωρίς να αντιλαμβάνονται, παρά πολύ αργά, το εφήμερό της. Υπάρχουν και αυτοί που ζουν παρατηρώντας. Που αναζητούν γύρω τους σημάδια, περιμένοντας το αναπόφευκτο τέλος της. Μπορεί τα Χνάρια να φύλαξαν τα όπλα τους, μα η ανάγκη υφίσταται ακόμα, ακυρώνει κάθε νόμο και μας σπρώχνει σε πράξεις που ποτέ δεν φανταζόμασταν. Καθώς μια ακόμα εποχή ευημερίας κλείνει τον κύκλο της, παρασέρνοντας μαζί της πεποιθήσεις και εσφαλμένες βεβαιότητες προς την τελική της κατάρρευση, από εδώ που στέκομαι, στη στέγη του Words Alive, βλέπω σιγά σιγά τα μαχαίρια μας να βγαίνουν.

Δημήτρης

Τέσσερις ακόμα ταινίες

Μία εβδομάδα, τέσσερις ταινίες και θα μπορούσα να πω πως ήταν και οι τέσσερις επιτυχία, ιδιαίτερα μία με κατέπληξε. Από σήμερα στην στήλη με τις ταινίες θα ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο. Στο τέλος κάθε περιγραφής, θα φαίνεται και ο βαθμός που έχει αυτήν τη στιγμή κάθε ταινία στο IMDB (Internet Movie Database). Λοιπόν, ξεκινάμε…

1. ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΩ (LA PIEL QUE HABITO)

Είναι η τελευταία ταινία του Αλμοδόβαρ.Πρωταγωνιστής ο Antonio Banderas, ο οποίος υποδύεται έναν πλαστικό χειρουργό, αφοσιωμένο στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα είδος συνθετικού δέρματος με εξαιρετική αντοχή. Πειραματόζωό του, μια γυναίκα που κρατάει το κλειδί της εμμονής του, μιας εμμονής που τον κυνηγά για χρόνια. Η ταινία ήταν εξαιρετικά καλοφτιαγμένη, ο Banderas πολύ καλός…Είναι κλασσική ταινία Αλμοδόβαρ, ώριμου Αλμοδόβαρ. Βαθμολογία IMDB: 7.7

2.ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ (THE HELP)

Οι υπηρέτριες… αφροαμερικανές γυναίκες την δεκαετία του ’60, που δουλεύουν για ψηλομύτες που τους κάνουν τη ζωή κόλαση. Αυτές οι φαινομενικά αδύναμες γυναίκες και με την ενθάρρυνση μιας φιλόδοξης νεαρής συγγραφέως,  αποφασίζουν να μιλήσουν για αυτά που περνούν καθημερινά λόγω του ρατσισμού που υπομένουν, αντλώντας δύναμη η μία από την άλλη. Η ταινία είναι πολύ συγκινητική αλλά παράλληλα έχει εξαιρετικά εύστοχες κωμικές σκηνές. Επίσης έχει τρομερή μουσική και καταπληκτικά κοστούμια.Αξίζει εκατό τοις εκατό. Βαθμολογία IMDB: 8.0

3. Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ (THE SILENCE OF THE LAMBS)

Κλασσικό.Η τρίτη ταινία που κέρδισε Όσκαρ στις 5 τοπ κατηγορίες (μετά το “Συνέβη μια νύχτα” και τη “Φωλιά του κούκου”). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από μια νεαρή δόκιμο του FBI, η οποία στην προσπάθειά της να ανακαλύψει περισσότερα για έναν κατά συρροήν δολοφόνο, προσεγγίζει έναν έγκλειστο καθηγητή,τον Hannibal Lecter (“Hannibal the Cannibal”) ,ψυχοπαθή με εξαιρετική ικανότητα να κατευθύνει και να χειρίζεται το μυαλό των άλλων. ( εξαιρετικός στον ρόλο του ο Anthony Hopkins). Παρ’όλο που η υπόθεση ίσως ακούγεται λίγο άρρωστη , το θρίλερ είναι περισσότερο ψυχολογικό και έξυπνα φταγμένο. Βρίσκεται στην θέση 24 των 250 καλύτερων ταινιών της λίστας του IMDB. Και η βαθμολογία του: 8.7

4. ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (AMERICAN HISTORY X)

Τελευταίο και καλύτερο, από τις πιο συγκλονιστικές-καθηλωτικές-ανατρεπτικές ταινίες που έχω δει. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την ζωή ενός τέως νεοναζί (Edward Norton-απίστευτος) ,στην προσπάθεια που αυτός κάνει να αποτρέψει τον αδερφό του από το να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι. Η ταινία είναι αρκετά σκληρή σε κάποια σημεία ωστόσο αν βάζαμε ταμπέλα μάλλον θα ήταν “κοινωνική – δράμα”. Έχει προταθεί και για Όσκαρ, βρίσκεται στην θέση 36 των 250 καλύτερων ταινιών της λίστας του IMDB. Δεν είναι τόσο οι τίτλοι και τα βραβεία που μετράνε, γιατί  κάποιες ταινίες είναι εμπειρία να τις βλέπεις. Και αυτή ειναι. Definitely. Βαθμολογία IMDB: 8.6

 

 

Πάσχα, πίστη και χορτοφαγία

Καλησπέρα

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, έχουν περάσει αρκετές μέρες από το κλείσιμο των σχολείων και η ασυνήθιστες δόσεις ξεκούρασης άρχισαν να με φορτώνουν με ενοχές για την πρόσφατη αποχή μου από το γράψιμο…Και παραδόξως, συμβαίνουν πολλά, αλλάζουν πολλά, και θα μπορούσα να γράψω για πολλά. Παρ’όλα αυτά λείπω, ίσως ανεξήγητα, και οι εξάρσεις δημιουργικότητας μου εκφράζονται πια σε περισσότερα επίπεδα από το γράψιμο.

Σήμερα πέρασα 15 λεπτά σε ένα προαστιακό κρεοπωλείο, περιμένοντας με την συντροφιά του πατέρα μου την κυριακάτική μας τροφή (έπεται οικογενειακό φαγοπότι). Ένας χώρος καταθλιπτικός, πάτωμα κηλιδωμένο από αίμα και κομμάτια ζώων. Θα σταματήσω το ανατριχιαστικό παραλήρημα, καθώς εκεί, στο κρεοπωλείο, θυμήθηκα δύο χρόνια από το πρόσφατό μου παρελθόν.

Υπήρξα λοιπόν και χορτοφάγος. Όσο μπορεί ένα γυμνασιόπαιδο να υπάρξει χορτοφάγος συνείδησης, δηλαδή άτομο που απέχει συνειδητά από το κρέας λόγω των βιαιοτήτων και των παραλογισμών χάριν της κρεατοφαγίας μας. Την χορτοφαγία ακολούθησαν πολλά επιπλέον κιλά και -τι άλλο- ανάγκη για σίδηρο. Και εκεί σταμάτησε. Δεν μετάνιωσα ποτέ αυτά τα χρόνια. Απλώς εκ των υστέρων σκέφτομαι τι μου πρόσφεραν. Έχω δει κι άλλους, πιο φανατισμένους χορτοφάγους, να λυγίζουν. Όχι επειδή τους λείπουν τα παϊδάκια σχάρας, αλλά γιατί κάποια στιγμή το σώμα σου αντιδράει, αρρωσταίνει συχνότερα, αδυνατίζει πολύ, ή παχαίνει πολύ, διαμαρτύρεται…Και σήμερα, μετά την τραυματική εμπειρία του κρεοπωλείου, ο πατέρας μου είπε “έτσι είναι ο κύκλος ζωής” και σταμάτησα να μιλάω. Η πιο απλή φράση μερικές φορές σε κάνει να σκέφτεσαι τα πιο σύνθετα πράγματα.

Μεθαύριο είναι Πάσχα, και οι νηστεύοντες (είτε θρησκευόμενοι είτε όχι), θα σταματήσουν την σαρανταήμερη αποχή τους από το κρέας. Αν δεν κάνω λάθος, ένας λόγος νηστείας είναι επειδή ξαφνικά εναποθέτουμε όλες μας τις αμαρτίες πάνω σε ένα κομμάτι κρέας και αποφασίζουμε να μην το φάμε για να εξιλεωθούμε. Αυτή η πράξη είναι ωστόσο καθαρά συμβολική. Τον τελευταίο καιρό, έχω έρθει στενότερα σε επαφή με το θέμα “θεός”, την κοινωνική του διάσταση βέβαια, αλλά έχω αποβάλλει αυτήν την αφοριστική στάση που συνήθιζα να κρατάω μάλλον λόγω άγνοιας. Οι άνθρωποι, αυτοί που αποφασίζουν να πιστέψουν, αντλούν πολλή δύναμη από τον θεό, τον κάθε θεό. Το υπερφυσικό πάντα τραβάει τον απλό άνθρωπο…γιατί;

Και ο θεός είναι μια σταθερά. Κάτι αιώνιο , ας πούμε, “επένδυση” πίστης. Ο κόσμος αλλάζει κάθε μέρα, ο ρυθμός της ζωής μας είναι τρομακτικός και ο απλός άνθρωπος, εμείς δηλαδή, νιώθει χαμένος, νιώθει τη γη κάτω από τα πόδια του να χάνεται, και φοβάται. Ο φόβος…αιώνιος και αυτός.

(Δεν μ’ αρέσει η περιστασιακή πίστη. Κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα δηλαδή, να πάμε και μια εκκλησία, έτσι για το καλό, έτσι γιατί το κάνουν όλοι).

Και αφού από την χορτοφαγία έφτασα στον φόβο και την εκκλησία, λέω να σταματήσω. Αυτές τις μέρες έχω κολλήσει με το τραγούδι “Hurricane” του Dylan. Καληνύχτα και καλό Πάσχα.

Ιωάννα

Πολιτείες Φόβου: Σπορά

Θυμάμαι καλά στο πρώτο μου άρθρο να σημειώνω ότι οι “Πολιτείες Φόβου” θα δημοσιεύονται όσο το επιτρέπουν “τα μαθήματα και οι υποχρεώσεις.” όσο έχω χρόνο δηλαδή, να γράφω αυτές τις σκέψεις με τη σειρά που πρέπει. Αυτό όμως, δεν αληθεύει. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως δεν είναι ο χρόνος που δεν περισσεύει, είναι η ενέργεια και η όρεξη, οι φρέσκιες ιδέες, με λίγα λόγια, όπως οφείλει να πει και κάθε καλλιτέχνης, η έμπνευση. Κι αυτό γιατί στραγγίζουν σιγά σιγά τα πάντα από μέσα μου, όπως και σε άλλους χιλιάδες, μέσα σε έναν ακόμα μηχανισμό που υπηρετεί το βασιλιά Φόβο. Ένα αχανές, χαοτικό κρατικό οικοδόμημα που παρουσιάζει σημάδια φθοράς στην καθημερινή του όψη, μόνο και μόνο για να κρύψει το πραγματικό ρόλο της δυσλειτουργίας του. Μέσα του, οι νέοι μοχθούν καθημερινά, νομίζουν ότι μοχθούν, και νομίζουν πως στ’ αλήθεια κάνουν βήματα προς την επιτυχία κι ένα λαμπρό μέλλον, αναμασούν κονσερβοποιημένη γνώση, αμβλύνουν το πνεύμα και την κριτική τους ικανότητα, συνηθίζουν στη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Αυτός είναι ο σπόρος του αύριο, και κατευθείαν από το χέρι του σκοτεινού άρχοντα κι από το χθες μας, φυτρώνει σήμερα στην καρδιά του Εκπαιδευτικού Συστήματος.

Η Γνώση είναι Δύναμη, κι ο Φόβος μας θέλει αδύναμους, ευάλωτους, μόνο έτσι μπορεί να μας κυβερνήσει. Δεν ρισκάρει μια κοινωνία μορφωμένων. Οι μορφωμένοι έχουν απαιτήσεις ανάλογα με τα προσόντα τους, έχουν φιλοδοξίες, όνειρα, στόχους. Έχουν ιδέες, γνωρίζουν, μαθαίνουν, και πάνω απ’ όλα, κάνουν αυτό που ο άρχοντας δεν θέλει: Σκέφτονται. Οι μορφωμένοι δεν δέχονται αβίαστα τις περικοπές, τον περιορισμό των ελευθεριών τους, την καταπίεση. Αντιδρούν, έχουν τη θέληση, και κυρίως, έχουν τις ικανότητες να αντισταθούν. Επειδή όμως μορφωμένος δεν γεννιέται κανείς, ο Φόβος έχει πλεονέκτημα στο να ανακόψει την ανάπτυξη τέτοιων ανθρώπων, με τη διακριτικότητα που τον χαρακτηρίζει: Αποπροσανατολίζοντας και απομονώνοντάς τους.

Το πρώτο βήμα είναι να απαξιώσει τη γνώση και το πνεύμα. Αυτό είναι το εύκολο μέρος, αρκεί να εμποδίσει την προβολή των εκπροσώπων του στη δημόσια ζωή, στο κράτος και στα μέσα ενημέρωσης, και να τους διαβάλλει: Πράγματι, τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα μονάχα σχεδόν στον πλούτο, στα ακριβά υλικά αγαθά, στο lifestyle, παραγκωνίζοντας τις ιδέες και την επιστήμη, τις τέχνες, τον πολιτισμό, στέλνοντας στους νέους ανθρώπους το μήνυμα ότι είναι τα πρώτα που αξίζουν περισσότερο, όχι μόνο γιατί έχουν αξία καθεαυτά, αλλά γιατί δίνουν και κοινωνική επιφάνεια. Δίνοντας πάτημα στους δήθεν, και πολυ συχνά, στους απατεώνες και τους ανέντιμους, ο Φόβος καταβαραθρώνει τον πνευματικό άνθρωπο, κάνοντας και τον ίδιο να αμφιβάλλει για την αξία του, στερώντας του την εκτιμήση που χρειάζεται. Κάνοντας κι εμένα, αυτή τη στιγμή, να αναρωτιέμαι μήπως να σταματήσω το γράψιμο και να αρχίσω ξανά διάβασμα, μια και τα άρθρα αυτά δεν θα με βοηθήσουν επ’ ουδενί να περάσω επιτυχώς το πρώτο μεγάλο σκιάχτρο του βασιλιά Φόβου: Τις Πανελλήνιες.

Έτσι λοιπόν σκέφτεται ο μέσος μαθητής. Τείνει να απορρίψει αυτό που δεν θα του είναι απαραίτητο, ακόμα κι αν τον ενδιαφέρει ή τον βοηθά να χαλαρώνει, να εκτονώνεται, με τη σκέψη ότι είναι χαμένος χρόνος που θα έπρεπε να διατεθεί αλλού, συνήθως στο διάβασμά του, ώστε να αυξήσει όσο το δυνατόν τις πιθανότητές του να πετύχει στις Πανελλήνιες. Δεν ασχολείται με τίποτα παραπάνω από εκείνο που του ζητούν, τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα. Χρησιμοθηρία, αυτή είναι η λέξη που τον περιγράφει, κι  είναι το επόμενο βήμα για την αναχαίτιση του πνεύματος, να γίνουμε μέρος του σχεδίου και να δουλέψουμε για την επιτυχία του. Καταναλώνοντας τη “χρήσιμη γνώση”, παίρνουμε αυτό που μας προσφέρει ο Φόβος, καταπώς εκείνος θέλει: έναν ακατάσχετο χείμμαρο πληροφοριών, αδύνατο συχνά να συγκρατηθούν με ακρίβεια, αποσπασματική θεωρία, γιγαντιαίο όγκο πανομοιότυπων ασκήσεων, και πάνω απ’ όλα, δογματικού τύπου  πορίσματα και συμπεράσματα, χωρίς ερμηνεία, που απαγορεύεται να αμφισβητήσουμε, και δεν είναι απαραίτητο να κατανοούμε κιόλας. Γινόμαστε μηχανές επεξεργασίας πληροφοριών, χωρίς πρωτοβουλίες, λειτουργούμε αυτόματα, πιεζόμαστε μέχρι να φτάσουμε στα όρια μας, αγχωνόμαστε, μα δεν σταματάμε. Κάτω από τη σκιά των Πανελληνίων εξετάσεων και της πιθανής αποτυχίας, δεν υπάρχει χρόνος. Δουλεύουμε.

Ακριβώς πάνω σ’ αυτή μας την αδυναμία, πατά το τρίτο και τελευταίο μέρος του μηχανισμού, η παραπαιδεία. Τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, που υποσκάπτουν την δημόσια εκπαίδευση προς όφελος της ιδιωτικής, που την απαξιώνουν, άμεσα και έμμεσα, και πάνω απ’ όλα, προπαγανδίζουν σε αμέτρητες εκδοχές και με πλάγιους ή μη τρόπους, το μήνυμα του Φόβου: Να δουλεύουμε χωρίς σταματημό, να κάνουμε κάθε στάλα ελεύθερου χρόνου μάθημα και διάβασμα, να μην αμφισβητούμε, να μη ρωτάμε. Πειθόμαστε ότι όλα γίνονται για το καλό μας, καταπώς πρέπει, και δεχόμαστε όχι μόνο τη συχνά ελλειπή και μη ορθή διδασκαλία, αλλά και την τρομοκρατία που μας αναγκάζει να δουλεύουμε ασταμάτητα, καθώς κάθε “συμβουλή” εμπεριέχει τον κοινό παρονομαστή μιας μελλοντικής αποτυχίας. Όλα, χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε το πιο συχνό κίνητρο, το κέρδος. Ο φόβος πουλάει, κι όσο ψηλότερα στέκεται το σκιάχτρο των Πανελληνίων, τόσο οι μαθητές θα τρέχουν, μέσα στην ανασφάλεια τους, σε όλο και περισσότερα φροντιστήρια και επιπλέον μαθήματα, κι αυτό σημαίνει λεφτά, πολλά λεφτά.

Τι μας μαθαίνει, στ’ αλήθεια, ο βασιλιάς Φόβος; Να δουλεύουμε κάτω από τα προστάγματα των καθοδηγητών μας, να μην αμφισβητούμε, να θυσιάζουμε τα πάντα για την προσωπική επιτυχία. Δεν μας μαθαίνει να σκεφτόμαστε, μα να αναπαράγουμε, μηχανικά, διαδικασίες, να αποστηθίζουμε, κι έτσι, μας στερεί ακόμα και την δυνατότητα να μάθουμε από μόνοι μας και να εξελίξουμε το πνεύμα μας. Η σκέψη ευνουχίζεται, γίνεται στείρα, και ανίκανη να μας ωθήσει στην αμφισβήτηση. Πάνω από όλα, ο Φόβος μας μαθαίνει να υποκύπτουμε στους εκβιασμούς του, γιατί το χωράφι του Εκπαιδευτικού Συστήματος έμμεσα διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους. Η κακή σπορά του Φόβου μόλις άρχισε να φυτρώνει, μα δεν μας νίκησε ακόμα. Όσο ο βασιλιάς υψώνει τα μεγάλα σκιάχτρα του ψηλά πάνω από το χωράφι, κι όσο βλασταίνει ο καρπός ενός αβέβαιου αύριο, ας γίνει το πνεύμα ένας αναμμένος πυρσός, κι οι λέξεις σμάρι πεινασμένα κοράκια.

Δημήτρης

Το χρέος του πνεύματος

Τους τελευταίους μήνες, μια πολύ “φορεμένη” λέξη είναι το χρέος. Για οικονομικούς λόγους φυσικά, καθώς η Ελλάδα μας, φροντίζει κάθε λεπτό να μας υπενθυμίζει το αξιοθρήνητο παρόν μας, αλλά και το σκοτεινό μέλλον μας. Και μας το υπενθυμίζουν τα πάντα, η παρακμή και η εξαθλίωση του λαού, η εκτοξευμένη ανεργία και το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα στην κοινωνική μας συνοχή. Χρέος όμως δεν είναι μόνο αυτό. Εξ  ορισμού, χρέος είναι και η ηθική υποχρέωση, το καθήκον. Εν καιρώ κρίσης λοιπόν, που καλλιεργείται μέρα με τη μέρα η απαισιοδοξία, ποιο είναι το χρέος του καθένα;

Πρόσφατα, το υπουργείο Παιδείας άλλαξε χέρια, περνώντας στην διαχείριση του κ. Μπαμπινιώτη. Προς το παρόν αυτή η εξέλιξη  φαίνεται μάλλον ευνοϊκή, δεδομένου πως ο κ.Μπαμπινιώτης χαίρει γενικής εκτιμήσεως, και από ανθρώπους που έχουν ιδεολογική απόσταση από αυτόν. Αυτό οφείλεται στην αδιαμφισβήτητη του προσφορά στον χώρο των γραμμάτων, χωρίς βέβαια αυτό να τον καθιστά απαραίτητα ικανό να διαχειριστεί μια θέση τόσο ζωτικής σημασίας. Αυτή η διαπίστωση είναι θέμα χρόνου, και εμείς ως άμεσα εξαρτώμενοι του εν λόγω υπουργείου , είμαστε οι αυστηρότεροι κριτές.

Αυτή η αναφορά χρησιμεύει κυρίως στο βασικό θέμα με το oποίο θέλω να ασχοληθώ…και αυτό είναι οι πνευματικοί άνθρωποι και η άστοχη απουσία τους από το πολιτικό σκηνικό. Μπορεί η ελληνική βουλή να είναι γεμάτη από ανθρώπους εξοπλισμένους με πτυχία από περίφημα πανεπιστήμια του εξωτερικού, μεταπτυχιακά και κάθε λογής τίτλους προς επιμήκυνση μιας λίστας , ελάχιστα επαρκούς να μας πείσει για τις πραγματικές ικανότητες τους. Γιατί είναι πραγματικότητα, πως η έκδηλη ηγετική ανικανότητα των περισσότερων από αυτούς έχουν προκαλέσει στην χώρα μας  πολλά δεινά.

Και ενόσω η παρουσία αυτών των ατόμων ενισχύεται, η απουσία ενάρετων και ηθικά καταρτισμένων ανθρώπων γίνεται προκλητικά εμφανέστερη. Και μιλώντας για ηθική, μια έννοια υποκειμενική και ασταθή, εννοώ ανθρώπους με ανιδιοτελή κίνητρα για νέες ενέργειες, για τους οποίους κριτήριο, πρώτιστο και σημαντικότερο, θα είναι η ευημερία του λαού. Παρατηρώντας με ενδιαφέρον τις αλλεπάλληλες αφίξεις νέων πακέτων “μέτρων” , αναρωτιέμαι πώς μπορεί να επιτευχθεί  η ανάπτυξη και η ανάκαμψη όταν πιέζεις ασφυκτικά τους ανθρώπους , τον λαό σου. Είναι δυνατόν να περιμένεις από αυτούς που κατακρεουργείς οικονομικά και ψυχικά να είναι έτοιμοι και πάνω απ’όλα πρόθυμοι να σε βγάλουν από το αδιέξοδο;

Υποθετικά μιλώντας λοιπόν, αν υπήρχαν άνθρωποι που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν τον πολίτη, να του εμφυσήσουν την ανάγκη να δράσει και να αντιδράσει, τα πράγματα θα ήταν πιο ελπιδοφόρα. Πραγματικά πιστεύω πως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, αλλά λυπάμαι που δεν εμφανίζονται. Ίσως και αυτοί να φοβούνται το “χρέος” τους, και διστακτικά να παραμένουν εκεί που είναι ασφαλείς τόσο καιρό. Συνεχίζοντας, έτσι, το αφανές παρόν τους.

Αυτό που έχει ανάγκη τώρα η Ελλάδα είναι το καινούργιο. Νέα πρόσωπα, νέο αίμα. Ανθρώπους με ιδέες πρωτοπόρες που θέλουν να βοηθήσουν την χώρα να προχωρήσει και πάλι μπροστά. Όχι πρόσωπα φθαρμένα και κουρασμένα, που έχουν σαπίσει στους πολιτικούς θώκους χωρίς να έχουν προσφέρει τα  ελάχιστα, ανθρώπους που αν είχαν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια θα είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό στίβο καιρό τώρα.

Ιωάννα

ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ ΜΗΔΕΝ – Γιάννης Δούκας

Πρόσφατα, σε μια εξόρμηση αναζήτησης βιβλίων , ανακάλυψα τον Γιάννη Δούκα. Η ποιητική του συλλογή με τίτλο “Στα μέσα σύνορα” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πολις. Εκτός από αυτήν τη συλλογή έχουν κυκλοφορήσει και από τις εκδόσεις Κέδρος και τα πεζογραφήματά του με τίτλο “Ο κόσμος όπως ήρθα και τον βρήκα”. Επίσης διατηρεί και το προσωπικό του ιστολόγιο εδώ στο wordpress, την Δοκιμή (dokime.wordpress.com)

ΔΙΑΙΡEΤΗΣ ΜΗΔEΝ

Δίχως φόβο και δίχως ελπίδα
Εναλλάσσοντας φίλους, πατρίδα
Παβαρότι, Πικάσο και πίτσα
Ανοιχτοί με καλούν ουρανοί
Θα κρατώ μια ζωή τη βαλίτσα
Που θα μείνει για πάντα αδειανή

Σε μια πόλη με κίτρινα φώτα
Στων αρχαίων ερώτων τα πρώτα
Που κυλούν στο μεγάλο ποτάμι
Και τα παίρνει μεμιάς η βροχή
Σαν ιδρώτας κολλά στην παλάμη
Των νεκρών που ξεχνάμε η ψυχή

Στων ονείρων την άπραγη κόψη
Ακουμπώντας του χρόνου την όψη
Λαβυρίνθους στο διάβα μου χτίζω
Και με τοίχους γεμάτους ρεφρέν
Σαν πηλίκο γυμνό συνοψίζω
Τι θα πει διαιρέτης μηδέν

Για μια μεταμφιεσμένη νύχτα…

Καλησπέρα…και καλές απόκριες!

Σήμερα οι άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους,τρώνε,πίνουν,χορεύουν,διασκεδάζουν…Παίρνουν-όσο μπορούν-μια μικρή δόση χαράς, τόσο μικρή ώστε μέχρι αύριο να έχουν ξεχάσει τα αποψινά ξεφαντώματα…Καλό είναι κι αυτό βέβαια.Συνήθιζα να μην βρίσκω λόγο ύπαρξης όλων αυτών των μασκαρεμένων πανηγυρισμών,αλλά τώρα…Τώρα πίσω από τις μάσκες ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα, παιδιά με αβέβαιο μέλλον που προσπαθούν αν αντλήσουν χαρά από χρωματιστά υφάσματα και χάρτινα προσωπεία. Το βλέπω στο ίδιο μου το σχολείο, ένα σχολείο γεμάτο παιδιά τρομοκρατημένα από τα τεκταινόμενα να χαίρονται βαθιά από μια στέκα με κεραίες.

Οι απόκριες πάντα μου προκαλούσαν ένα αίσθημα φόβου. Όχι από αυτόν που σε διαπερνάει όταν δεις κάποιον ντυμένο σκελετό, αλλά από εκείνον που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι θα γίνει αύριο. Θα ξυπνήσεις και θα δεις πάλι το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη σου, χωρίς μακιγιάζ και γαλάζια μαλλιά. Και τότε τι; Πάντα τις αισθανόμουν τόσο “περαστικές”, μια γιορτή που σου δίνει χαρά με το σταγονόμετρο.

Παρόλα αυτά σήμερα ΕΙΝΑΙ Τσικνοπέμπτη, και περνάει τόσο βασανιστικά αργά που έχω χρόνο ακόμα και να γράψω για αυτό. Καθισμένη μπροστά σε μια οθόνη, πληκτρολογώντας λέξεις που θα έχουν αξία μόνο για μερικές μέρες,περιμένω να βραδιάσει…Σε λίγο,όταν θα κατέβω στο κέντρο για το παραδοσιακό ξεφάντωμα θα παρατηρήσω όσα πρόσωπα καταφέρω να διακρίνω πίσω από τις μάσκες και τις περούκες. Το ίδιο έκανα και πριν λίγες μέρες στην πορεία, εδώ στο Ηράκλειο, που όλως περιέργως μάζεψε είκοσι χιλιάδες άτομα σε πέντε δρόμους. Τότε τα πρόσωπα ήταν οργισμένα,θλιμμένα,αποφασισμένα. Μπορούν άραγε τόσο δυνατά συναισθήματα να κοπάσουν για μια νύχτα, εκεί που όλοι θα προσποιούνται πως είναι άλλοι;

Μια στροφή από το ποίημα “Αισιοδοξία” του Καρυωτάκη.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει 
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής, 
κι ας τραγουδήσουμε, — το τραγούδι να μοιάση 
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής – 
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης, 
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάση. 

Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση. Ιωάννα